Posted on 1 Comment

Pandemic war diaries reloaded – #Italy: Revolt against state of emergency and curfew generalizes

What started a few days ago with the conflicts in Naples against the new decrees of the regional government, which ordered a renewed curfew and the closure of restaurants and small stores, has spread over large parts of Italy within a few days. On Tuesday evening there were already protests in over 30 Italian cities, looting and riots in Turin, street fighting in Milan. This spontaneous movement is full of contradictions, both in its orientation and in its composition, how could it be any different in these times. In Naples, there was a diffuse mobilization of residents and small business owners on one side, and on the other, a mobilization of leftists and grassroots unionists who fought with the cops. The next day there was a mobilization of the fascists in Rome, but apart from fireworks they did not succeed in doing much.

Submitted to Enough 14. Introduction written by Sebastian Lotzer. Translated by Enough 14.

The homogeneity of this revolt immediately and unmistakably recalls the beginnings of the Gilets Jaunes movement, in which fascist groups were initially also present until they were beaten out of the movement in sometimes fierce battles. And the reaction in the media and among the established left now is similar. From “petty bourgeois, Camorra to fascist Hools” everything can be found in the media reports and statements. Simplifications and denunciations of a contradictory process to try to nip the movement in the bud, because it will be a hard autumn and winter. One way or another.

Everything analytical has been said in recent years about the current social conflictuality; the Corona state of emergency bundles class clashes like a burning glass; outside Europe, the revolts have long since reached the level of the rebellious 2019, not to mention the months of unrest in the United States. Now then, Europe, at night the revolt jumped over, in Barcelona hundreds of young people erected barricades, attacked the cops, perhaps the agony, the staring at the daily numbers and curves has come to an end. Perhaps the thought is spreading that there must be more than the naked life, as Agamben would say. A translation of a text by comrades from Turin.

Turin: The Big Rage

During last night, a level of mobilization and conflict spread across the boot that had not been seen for some time.

From Milan to Naples, from Turin to Trieste, from Cosenza to Terni, thousands of people took to the streets in response to the new decree of the Prime Minister. Very heterogeneous spaces full of contradictions, which gave the impression that a cork had burst, that a mediation had deteriorated. Mediation consisted of accepting the imposition of the first lockdown on a higher good, namely the collective health of society. Rightly depriving oneself of a part of individual freedoms (and also a significant part of one’s income) in order to defend one’s own health and that of others. This mediation continued until the appearance of the second wave, and suddenly it turned out (despite the various signs) that nothing had changed since this lockdown. This “nothing will ever be the same again”, which was shown on television and in the newspapers for months, was actually a lie. Everything remained the same, the only interests that were protected were those of Confindustria, while little and nothing was done for the unemployed, the workers, the people fighting on the front lines in the hospitals and many other groups who saw their economic and social situation deteriorate in the crisis. In this gap, in this “nothing went well”, a great fury full of contradictions and ambiguities has matured.

This rage exploded like a pressure cooker from which no steam was released. The lack of income support, of adequate protection during the crisis was the trigger.

In Turin there were two places that expressed this rage in different ways. On the one side, Piazza Vittorio, where merchants and restaurateurs were concentrated, and on the other, Piazza Castello, where a much more mixed composition was found: ultras, young metropolitan proletarians from the suburbs, second-generation migrants, employees in the restaurant and entertainment industry.

Ten minutes before the start of the official gathering in Piazza Castello, the first clashes were already taking place. The police intervene with a hard hand just before the first fireworks and smoke bombs. Attack against the demonstrators towards Via Roma and Via Cernaia. An area where the clashes will last for hours and increase in intensity and determination. If the actions of the opposite side, under the confused leadership of the Questura (1), initially targeted this region, the clashes subsequently spread and concentrated against the police and carabinieri cordons, against the shop windows of the streets of struscio.

In the meantime, after a few moments of tension in Piazza Vittorio, which is completely sealed off by the police, the long gathering of merchants and restaurateurs begins. The interventions are diverse, but many insist on the “freedom to work”. Here the interests are clearer and more homogeneous, the speeches that are most common are those of small businesses in need. Apart from rare interventions that put the problem on another level, such as an open criticism of neo-liberalism, others identify the Conte government as a counterpart and follow the dynamics of shopkeepers, who can hardly speak for those who are less close to the majority in the square. The switch between the two squares is constant, those who, in order to escape the tear gas, take part in the rally in Piazza Vittorio, those who, out of boredom or curiosity, pass by in the other square.

One has the impression that the two social events take place partially independently of each other, that the political body of the demonstration stands in Piazza Vittorio, the one that has clearly formulated its goals, its class position and its collective claims, while in Piazza Castello there is a more “magical” composition that, without the appropriate words, varies the obvious descriptions of facts, expresses its anger, makes it become a political fact. The words are thus borrowed from the others, from the few that exist.

Young people from the suburbs, restaurateurs who took to the streets in aprons, unemployed people and Ultras who interpret the space opened up by the merchants as a moment of opportunity to express their anger, pure and simple, without differentiation, because what concerns the public, who speaks, who says what, who enters the stage and steps in front of the cameras, is materialized here on this other square.

The strong message of the young people of Piazza Castello is better expressed in the image of Gucci’s shop window shared on social media, in the reversal of realization in consumption, in the appropriation of wealth. In this small sequence, the unconscious contrast between the interests of the different compositions, which are in the same places but do not march together, is manifested.

This is the alliance of these times, an alliance between enemies, but a rupture has not yet matured, because other options, other possibilities that really capture this readiness for conflict, do not yet exist, which give those who live in sixty square meters with five of them credible perspectives of opposition, with a salary if things go well. The alliance between the “precarious” and the middle class, which has invested in itself and is now suffering. On the other side, there is big business, Confindustria (2), there is big business which, if it is to continue to prosper, must deprive both the former and the latter of opportunities. Passive still at the window is the upper part of the class, those proletarians who still have the “chance” to hope that the earthquake on the horizon will not be so terrible, but who in recent months have shown the first faint signs of impatience. So what is to be done in this context?

We do not have specific answers, we know very well that in order to find them, one must live the reality that lies before us, know its contradictions and think of ways to materially disrupt the current structures and contexts, in the perspective that the more general phase that we are going through, that of a pandemic that will bring to light all the violence of this system that puts health against the possibility of income, will better clarify the next steps.

Translation notes

1 Police Headquarters

2 Italian Business Association.


Keep the Enough 14 blog and the Enough 14 Info-Café going. You can do that with a donation here, or by ordering stickers, posters, t-shirts , hoodies or one of the other items here or click at the image below.

1 thought on “Pandemic war diaries reloaded – #Italy: Revolt against state of emergency and curfew generalizes

  1. […] Η ομοιογένεια αυτής της εξέγερσης αμέσως και αλάνθαστα υπενθυμίζει τις απαρχές του κινήματος Gilets Jaunes, στο οποίο αρχικά οι φασιστικές ομάδες ήταν αρχικά παρούσες έως ότου ξυλοκοπήθηκαν από το κίνημα σε μερικές φορές σκληρές μάχες. Και η αντίδραση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και μεταξύ της θεσμικής αριστεράς τώρα είναι παρόμοια. Από τους “μικροαστούς, την Καμόρα μέχρι τους φασίστες Χουλς” όλα μπορούν να βρεθούν στα μέσα ενημέρωσης και τις δηλώσεις. Απλουστεύσεις και καταγγελίες μιας αντιφατικής διαδικασίας για να προσπαθήσουμε να συκοφαντίσουμε το κίνημα εν τη γενέσει του, διότι θα είναι ένα δύσκολο φθινόπωρο και χειμώνας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.Τα πάντα έχουν αναλυθεί και υποθεί τα τελευταία χρόνια σχετικά με την τρέχουσα κοινωνική συγκρουσιακή κατάσταση· η κατάσταση με τον Κορονοϊό των δεσμών έκτακτης ανάγκης ομαδοποιεί συγκρούσεις της τάξης σαν ένα φλεγόμενο γυαλί. Εκτός Ευρώπης, οι εξεγέρσεις έχουν φτάσει εδώ και καιρό στο επίπεδο του επαναστατικού 2019, για να μην αναφέρουμε τους μήνες αναταραχής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τώρα λοιπόν, η Ευρώπη, τη νύχτα που η εξέγερση αναδύθηκε, στη Βαρκελώνη εκατοντάδες νέοι έστησαν οδοφράγματα, επιτέθηκαν στους μπάτσους, ίσως η αγωνία, το να κοιτάζεις τους καθημερινούς αριθμούς και καμπύλες έχει φτάσει στο τέλος της. Ίσως η σκέψη εξαπλώνεται στο ότι πρέπει να υπάρχει κάτι περισσότερο από τη γυμνή ζωή, όπως θα έλεγε ο Agamben. Μετάφραση κειμένου από συντρόφους από το Τορίνο.Τορίνο: Η μεγάλη οργήΚατά τη διάρκεια της χθεσινής νύχτας, ένα επίπεδο κινητοποίησης και σύγκρουσης εξαπλώθηκε σε όλη την Ιταλική μπότα που δεν είχε φανεί για κάποιο χρονικό διάστημα.Από το Μιλάνο στη Νάπολη, από το Τορίνο στην Τεργέστη, από την Cosenza στο Terni, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους ως απάντηση στο νέο διάταγμα του πρωθυπουργού. Πολύ ετερογενείς χώροι γεμάτοι αντιφάσεις, που έδωσαν την εντύπωση ότι ένας φελλός είχε σκάσει, ότι μια διαμεσολάβηση είχε διαλυθεί. Η διαμεσολάβηση συνίστατο στην αποδοχή της επιβολής του πρώτου κλειδώματος σε ένα ανώτερο αγαθό, δηλαδή στη συλλογική υγεία της κοινωνίας. Δικαίως στερείς τον εαυτό σου από ένα μέρος των ατομικών ελευθεριών (και επίσης ένα σημαντικό μέρος του εισοδήματός σου) προκειμένου να υπερασπιστείς την υγεία του ατόμου και εκείνη των άλλων. Αυτή η διαμεσολάβηση συνεχίστηκε μέχρι την εμφάνιση του δεύτερου κύματος, και ξαφνικά αποδείχθηκε (παρά τα διάφορα σημάδια) ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει από αυτό το κλείδωμα. Αυτό το “τίποτα δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο”, το οποίο προβλήθηκε στην τηλεόραση και στις εφημερίδες για μήνες, ήταν στην πραγματικότητα ένα ψέμα. Όλα παρέμειναν τα ίδια, τα μόνα συμφέροντα που προστατεύονταν ήταν αυτά της Confindustria, ενώ ελάχιστα ή τίποτα έγιναν για τους ανέργους, τους εργαζόμενους, τους ανθρώπους που αγωνίζονταν στην πρώτη γραμμή στα νοσοκομεία και πολλές άλλες ομάδες που είδαν την οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση να επιδεινώνεται κατά την κρίση. Σε αυτό το κενό, σε αυτό το “τίποτα δεν πήγε καλά”, μια μεγάλη οργή γεμάτη αντιφάσεις και ασάφειες έχει ωριμάσει.Αυτή η οργή εξερράγη σαν χύτρα ταχύτητας από την οποία δεν απελευθερώθηκε ατμός. Η έλλειψη εισοδηματικής στήριξης, επαρκούς προστασίας κατά τη διάρκεια της κρίσης ήταν το έναυσμα.Στο Τορίνο υπήρχαν δύο μέρη που εξέφρασαν αυτή την οργή με διαφορετικούς τρόπους. Από τη μία πλευρά, η Piazza Vittorio, όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι έμποροι και οι εστιάτορες, και από την άλλη, η Piazza Castello, όπου βρέθηκε μια πολύ πιο μικτή σύνθεση: ultras, νέοι μητροπολιτικοί προλετάριοι από τα προάστια, μετανάστες δεύτερης γενιάς, εργαζόμενοι στη βιομηχανία εστιατορίων και ψυχαγωγίας.Δέκα λεπτά πριν από την έναρξη της επίσημης συγκέντρωσης στην Piazza Castello, οι πρώτες συγκρούσεις είχαν ήδη λάβει χώρα. Η αστυνομία παρεμβαίνει με σκληρό τρόπο λίγο πριν τα πρώτα πυροτεχνήματα και βόμβες καπνού. Επίθεση κατά των διαδηλωτών προς τη Via Roma και τη Via Cernaia. Μια περιοχή όπου οι συγκρούσεις θα διαρκέσουν για ώρες και θα αυξηθούν σε ένταση και αποφασιστικότητα. Αν οι ενέργειες της αντίθετης πλευράς, υπό τη συγκεχυμένη ηγεσία του Questura (1), αρχικά στόχευαν να περιοριστούν στην περιοχή αυτή, οι συγκρούσεις στη συνέχεια εξαπλώθηκαν και επικεντρώθηκαν στα σκοινιά της αστυνομίας και των καραμπινιέρων, στις βιτρίνες των δρόμων του στρούσιου.Εν τω μεταξύ, μετά από μερικές στιγμές έντασης στην Piazza Vittorio, η οποία είναι εντελώς σφραγισμένη από την αστυνομία, η μακρά συγκέντρωση των εμπόρων και εστιατόρων αρχίζει. Οι παρεμβάσεις είναι ποικίλες, αλλά πολλοί επιμένουν στην “ελευθερία στην εργασία”. Εδώ τα συμφέροντα είναι σαφέστερα και πιο ομοιογενή, οι ομιλίες που είναι πιο κοινές είναι εκείνες των μικρών επιχειρήσεων που έχουν ανάγκη. Εκτός από τις σπάνιες παρεμβάσεις που θέτουν το πρόβλημα σε άλλο επίπεδο, όπως η ανοιχτή κριτική του νεοφιλελευθερισμού, άλλοι αναγνωρίζουν την κυβέρνηση Κόντε ως αντιστάθμισμα και ακολουθούν τη δυναμική των καταστηματαρχών, οι οποίοι δύσκολα μπορούν να μιλήσουν για εκείνους που βρίσκονται λιγότερο κοντά στην πλειοψηφία στην πλατεία. Ο διακόπτης μεταξύ των δύο τετραγώνων είναι σταθερός, εκείνοι που, προκειμένου να ξεφύγουν από τα δάκρυα, λαμβάνουν μέρος στο συλλαλητήριο στην Piazza Vittorio, εκείνοι που, από πλήξη ή περιέργεια, περνούν από την άλλη πλατεία.Το ένα έχει την εντύπωση ότι οι δύο κοινωνικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα εν μέρει ανεξάρτητα η μία απο την άλλη, ότι το πολιτικό σώμα της διαδήλωσης στέκεται στην Piazza Vittorio, αυτό που έχει διατυπώσει σαφώς τους στόχους του, την ταξική του θέση και τις συλλογικές αξιώσεις του, ενώ στην Piazza Castello υπάρχει μια πιο “μαγική” σύνθεση που, χωρίς τα κατάλληλα λόγια, ποικίλλει στις προφανείς περιγραφές των γεγονότων , εκφράζει την οργή του, τκαι το κάνει να γίνει πολιτικό γεγονός. Έτσι, οι λέξεις δανείζονται από τους άλλους, από τους λίγους που υπάρχουν.Νέοι από τα προάστια, εστιάτορες που βγήκαν στους δρόμους με ποδιές, άνεργοι και Ultras που ερμηνεύουν το χώρο που άνοιξαν οι έμποροι ως μια στιγμή ευκαιρίας να εκφράσουν την οργή τους, καθαρά και απλά, χωρίς διαφοροποίηση. Γιατί αυτό που αφορά το κοινό, ποιος μιλάει, ποιος λέει τι, ποιος μπαίνει στη σκηνή και στέκει μπροστά στις κάμερες , υλοποιείται εδώ σε αυτό το άλλο τετράγωνο.Το ισχυρό μήνυμα των νέων της Piazza Castello εκφράζεται καλύτερα στην εικόνα της βιτρίνας του καταστήματος gucci που μοιράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην αντιστροφή της υλοποίησης στην κατανάλωση, στην ιδιοποίηση του πλούτου. Σε αυτή τη μικρή ακολουθία, εκδηλώνεται η ασυνείδητη αντίθεση μεταξύ των συμφερόντων των διαφόρων συνθέσεων, οι οποίες βρίσκονται στα ίδια σημεία αλλά δεν βαδίζουν μαζί. Αυτή είναι η συμμαχία αυτών των καιρών, μια συμμαχία μεταξύ εχθρών, αλλά μια ρήξη που δεν έχει ακόμη ωριμάσει, διότι άλλες επιλογές, άλλες δυνατότητες που πραγματικά συλλαμβάνουν αυτή την ετοιμότητα για σύγκρουση, δεν υπάρχουν ακόμη, Η συμμαχία μεταξύ της “επισφαλούς” και της μεσαίας τάξης, η οποία έχει επενδύσει στον εαυτό της και τώρα υποφέρει. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η μεγάλη επιχείρηση, η Confindustria (2), η οποία, εάν πρόκειται να συνεχίσει να ευημερεί, πρέπει να στερήσει τόσο την πρώτη όσο και την τελευταία από ευκαιρίες. Παθητική ακόμα στο παράθυρο είναι το πάνω μέρος της τάξης, οι προλετάριοι που εξακολουθούν να έχουν την «ευκαιρία» να ελπίζουν ότι ο σεισμός στον ορίζοντα δεν θα είναι τόσο τρομερός, αλλά οι οποίοι τους τελευταίους μήνες έχουν δείξει τα πρώτα αμυδρά σημάδια ανυπομονησίας. Επομένως, τι πρέπει να γίνει σε αυτό το πλαίσιο;Δεν έχουμε συγκεκριμένες απαντήσεις, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι για να τις βρούμε, πρέπει να ζήσουμε την πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά μας, να γνωρίζουμε τις αντιφάσεις της και να σκεφτούμε τρόπους για να διαταράξουμε ουσιαστικά τις τρέχουσες δομές και πλαίσια, με την προοπτική ότι η γενικότερη φάση που περνάμε, αυτή μιας πανδημίας που θα φέρει στο φως όλη τη βία αυτού του συστήματος που βάζει την υγεία ενάντια στη δυνατότητα του εισοδήματος. , θα αποσαφηνίσει καλύτερα τα επόμενα βήματα.Σημειώσεις μετάφρασης1 Αρχηγείο αστυνομίας2 Ιταλική Ένωση Επιχειρήσεων.Υποβλήθηκε στο Enough 14. Γραμμένο από τον Sebastian Lotzer. Μεταφράστηκε από το Enough 14. […]

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.